عالمان دلشوره داشتند از ملاقات خدا،روز و شب و شب و روز علم می اندوختند.

زاهدان دلشوره داشتند از ملاقات با خدا،روز و شب و شب و روز زهد می ورزیدند.

عابدان نیز همین گونه بودند و عبادت بر عبادت می افزودند.

جوانمرد اما دلشوره نداشت،ذوق داشت و شوق داشت.

پاکی جمع میکرد برای روز ملاقات و میگفت:

شما علم و زهد و عبادت جمع میکنید،من اما پاکی و بی باکی،

زیرا آن عزیر؛پاک است و بی باک.

قرنهاست که عالمان و زاهدان و عابدان و جوانمردان می آیند و

میروند و ما همچنان نگاه میکنیم و نمیدانیم برای آن عزیز،

کدام عزیز تر است،علم و زهد و عبادت یا پاکی و بی باکی؟